Peters "geestelijke" momenten

Homo achtige kleding

Kunnen mannen nog man zijn in onze dagen? Ja u hoort het goed! Ik heb zelf de indruk dat onze modewereld  en veel van wat tot ons komt via de media tot in de folders die door de brievenbus glijden aan toe, beheerst worden door homoseksuelen. Heb ik dan iets tegen deze groep mensen? Ja en nee. Nee als het gaat om hun seksuele voorkeur, want daar wil ik me niet verder in mengen. Daar moet iedereen zelf maar uitkomen hand in hand met de bijbel me dunkt. Ja als het gaat om de homoachtige trend die in allerhande tot ons komt. Laat me een voorbeeld geven: Gisteren ontvingen we een folder van de V&D. Heb je wel eens goed gekeken naar de ondergoed kledinglijn die men ons heden ten dage als mannelijk wenst te verkopen? Kijk maar eens goed, dan begrijpt u me wellicht. Het kan ook zijn dat u al die al dan niet stoere mannen in roze gebloemde truttige dames kleurtjes en patronen mooi vindt, maar dan moet me van het hart dat ik vrees dan u geen echte smaak hebt wat nu eigenlijk mannelijk is…

Molensteen

De dienst begon en ik zat te kijken naar twee mooie kinderen van een jaar of tien. Broer en zus zo te zien. Het oude orgel blies Psalm 65 de ether in waar gezongen wordt: ongerechtige dingen hadden de overhand over mij. Ik vroeg mij ten zeerste af aan welke lafhartige zonden deze kinderen die dit gedeelte ook zo volmondig meezongen, op hun geweten hadden? Mijn gedachten dwaalden af naar Sander V die Milly op zulk een gruwelijke wijze heeft gedood. Ongerechtige dingen hadden over hem de overhand. In mijn hoofd vloeiden bijbelteksten tezamen. Ik hoorde in gedachten de Here Jezus zeggen: Wie een van deze kleine (wijzende op de kinderen) tot zonde brengt, het zou beter zijn als er een molensteen om zijn hals gedaan werd en hij in zee werd geworpen.

Maar hoe zit dat met wie een van deze kleine vermoord? Wij kennen in Nederland de doodstraf niet meer. Toch zegt de bijbel over de overheid: ze voert het zwaard niet voor niets, want ze staat in dienst van God, en door hem die het slechte doet zijn verdiende straf te geven, toont ze Gods toorn. Waartoe dient een zwaard anders dan te doden? In ieder geval niet om iemand mee te scheren! Wat te doen met een mens die zulk een daad op zijn geweten heeft? Kan je zo iemand eigenlijk na een lange gevangenis straf wel weer los laten en de kans lopen dat hij een ander gezin in de ellende stort? Ga er maar aanstaan als ouders zijnde van het op deze gruwelijke wijze misbruikte en gewurgde kind! Een Ongerechtige (zogenaamde) dienaar der wet (politieagent) had haar overmand. En nu worden haar ouders en talloze mensen overmand door verdriet…

Gisteren een bedrijfsuitje met de zaak

Met de hele handel in een grote bus en hup onderweg naar avifauna. Denk nu niet dat we beestjes gingen   kijken want het was reeds zes in de avond. We gingen varen over de baren en lekker eten en gezellig een beetje kletsen en de uitgemolken bedrijfsgrapjes maken die door iedereen met de bekende korrel zout genomen worden en zo hoort dat ook. Aan dek werden sigaren gerookt in de open lucht en de avond was zwoel en voorjaarsachtig.  Lekker gegeten en gedronken en het toetje was helemaal af. Er waren zoveel soorten toe, dat het een wonder mag heten van pure zelfbeheersing dat ik maar twee keer ben wezen opscheppen. Rond de klok van elf uur weer met de bus op Gouda aan en daar met de auto naar huis waar we rond twaalf uur weer aankwamen. Leuke avond  met veel plezier, eten, gezelligheid en amicaal gedrag zoals het bouwvakkers past. Die voelen zich thuis in een soort hengstenbal achtige sfeer,  waarbij ze elkaar in de dikke penzen stompen of op de stoffige schouders slaand en af en toe overboord kunnen rochelen. Tegen elkander:"Zo "oude vetkadet met je dikke harses," roepen en dan zwelgen in de dampkring van de samenhorigheid. Sorry dames voor deze vieze woorden maar uw man is ook zo. Ook hij hangt “oude jongens krentenbrood verhalen" op en werpt stiekem een hunkerende blik naar de volle achterwerken van bepaalde dames. Zo is dat, zo gaat dat, dat zijn nu mannen, wen er maar aan.

P.s mijn verontschuldigingen dat ik u misschien uit de droom help, want ik begrijp best dat uw man thuis heel anders is. Maar geloof mij, op een avond als deze zie je hem in zijn oorspronkelijke oervorm, zeker als hij zonder uw aanwezigheid even aan dek staat...

Eindtijd dans op je rug

Zo lieve mensen heel de morgen in de miezerregen aarde lopen kruien om de tuin op te hogen. Gek dat ik net deze week een rare steek in mijn rug kreeg en met scheppen moeite had. De duivel weet te plannen om ons te sarren zoveel is zeker. Een van mijn schone buurvrouwen zat in het raam en keek hoe ik ploeterde. Deed net of ik haar niet zag en soms stiekem even of ze er nog zat. Kletterde door deze actie languit in de 4 kuub aarde en op dat ogenblik kwam haar buldog Boelie op zijn kromme poten aangedribbeld. Volgens mij had hij op dit moment gewacht want hij sprong boven op me en likte mijn oren. Hij maakte op mijn rug allerhande bewegingen waarvan ik toch heus vermoed dat deze bij een paringsdans behoren. De foam zat overal en ik schudde het eindtijdmormel van mij af. De buurvrouw zag ik achter de vensterbank zakken van de lol. Mijn enige troost is de hoop dat ze dan in ieder geval van het lachen uit die vensterbank is gekletterd. Alles is ijdelheid zegt de prediker. Heus het is waar!

Hier op drukken schat

Rotterdam behoeft niet opnieuw naar de stembus. Wat een onzin! Ja er waren er die samen in één stemhokje stonden. Nou en? Vroeger stond mijn vrouw altijd naast me en overzag de duizelingwekkende hoeveelheid knopjes op die maffe, handige, dure, nu nutteloze en afgedankte stemmachine. “Op welke knop moet ik nu drukken,” vroeg ze dan. Waarna ik op het knopje van “mijn” persoonlijke keuze drukte. Je moet elkaar “helpen” niet waar? En dan zitten ze nu te knurften over twee in een hokje. Geloof me, ik stem niet enkel naast mijn vrouw, ik slaap er ook naast. Misschien shockeert dat sommige ambtenaren, maar het is toch heus zo. Of ik haar dan niet teveel beïnvloed? Ben je gek, die vrouw van mij is onbeïnvloedbaar. Ehh hier op dit knopje drukken schat! Direct komen er vanachter hun tafeltje een stel tevoorschijn om mede te delen dat zulks niet mag. Haha…Wat een gekke wereld is het toch….

Gelik aan je been en voorjaarsverlangens

Zo mensen weer maandag. Vanavond maar stampot andijvie maken, makkelijk en best lekker. Bezig in de tuin  en de hitsige buldog van de gereformeerde buren (Boelie)  likt de hele tijd aan mijn been als ik de aarde in de kruiwagen schep. Allemaal goed en aardig maar zijn tong is zo ruw dat er weldra geen haar meer op mijn scheenbeen zit. Zouden ze hem thuis als epilator bezigen die hond? De regen druilt weer neer, maar de eerste lammeren dartelen ook reeds over de weilanden en geven je een echt voorjaarsgevoel. De winterkleding mag van mij naar zolder in de kamfer-ballen en op naar de voorjaarszon want ik snak ernaar om die witte (nu Boelie nog wat verder likt) reeds onthaarde benen, bloot te stellen aan wat licht.

Ouder worden

In de kerk was het eivol. Langs de muren kroop een koude tocht en ik baalde dat ik weer mijn sjaal vergeten was. Het oude orgel ontstak in geestelijke woede en zette fors in, waarbij stof van een week uit de pijpen neerdwarrelde. In de mist van mijn geest hing nog de droom van afgelopen nacht. Flarden over een intense zoenpartij uit mijn prilste jeugd hingen las witte wieven rond mijn ziel. De krakende treden van het opklimmen der preekstoel verjoeg ze en de dienst ving aan. De oude dame naast me schoof wat dichterbij en even zag ik in haar ogen het meisje wat ze ooit was. Ik heb het niet op ouder worden. Vanbinnen blijf je de mens die je eigenlijk bent maar van buiten vervalt de boel hopeloos. Daar helpt geen enkel crème tegen. Een soort bounty-gevoel. Van binnen nog vol sappige fris witte kokos maar van buiten een geribbelde reep. Ik zeg het maar eerlijk, ik vind het nogal dubbel. Aan de ene kant ben je dankbaar dat je ouder mag worden maar aan de andere kant vind ik er niets aan. Ik wil niet langzaamaan veranderen in een klein verschrompelt mannetje. Ik wil Hercules blijven en toch, ik moet eraan geloven. Mijn borsthaar is grijs geworden. Op mijn oren groeien haren en op mijn hoofd vallen ze uit. De leesbril moet steeds sterker en ik word soms vergeetachtig…nou ja de aftakeling zet behoorlijk door. IK WIL NIET! IK WIL NIET! IK…Wat wilde ik ook al weer niet?

Rekeningen

Is het je wel eens opgevallen dat financiële fouten (bijna) altijd in jou nadeel gemaakt worden? De belasting betaalt je heus per ongeluk niet te veel terug. Een abonnement op een tijdschrift of krant stuurt nimmer gratis de handel op "per ongeluk". Wel sturen ze per ongeluk een rekening dat je moet betalen als je al lang de handel hebt opgezegd. Nimmer krijg je een positieve spookrekening van de telefoon altijd een negatieve. Vandaag kregen we een herinnering van de krant (het RD jawel), of we nu eindelijk eens betalen wilde. Maar dat de krant al bijna drie maanden is opgezegd en we ook al 3 maanden geen krant meer ontvangen, hoor je ze niet over. De rekening van de tandarts ligt sneller op de mat dan hij kan boren en geloof mij, hij vergist zich nimmer in zijn nadeel hoor. Wat abonnementen betreft moet je soms tot gek worden smeken om eindelijk af te geraken van de stroom (noem het) spookrekeningen en herinneringen. Lid van de vis vereninging? “Neen meneer we hebben een opzegtermijn van een jaar dus u kunt niet opzeggen.” Lid van de Puch en Tomosclub: Neen meneer wij kennen een opzegtermijn van een jaar u moet betalen. Ik heb geloof ik wel 5 rekeningen gehad, allemaal in de allesbrander geworpen. Als ik opzeg, dan moet het klaar zijn en verders geen geleuter….

Laten we een homo nemen

Eerder verleenden de presentatoren Catherine Keyl en Henny Huisman hun medewerking aan dit spraakmakende programma. Een woordvoerder van de Evangelische Omroep bevestigde woensdag een bericht hierover in het AD.
Gordon, in een vorig leven marktkoopman op de Albert Cuyp, is een van de drie bekende Nederlanders die dit jaar gesprekken aangaan over het geloof. Het programma krijgt daarmee een andere opzet. De nieuwe serie wordt ontwikkeld voor Nederland 3, waarmee de omroep zich wil richten tot een jonger publiek. "Gesprekken aangaan over God zijn voor de EO een belangrijke drijfveer'", aldus de EO-woordvoerder.
Gordon op zoek naar God is eind 2010 bij de publieke omroep te zien. De namen van de twee andere bekende gasten die aan het programma zullen meewerken, houdt de EO nog even geheim. Tot zover het AD. Vroeger was de EO een omroep die bezig was met programma;s te maken voor christenen. Nu is de EO een omroep die alles op alles zet om maar kijkcijfers te scoren. Henny Huisman, Catherine Keyl, Gordon? Big Deal! De EO zet mensen op het paard die er ten diepste niet horen. Een programma over de "gewone" christen die bezig is zijn of haar gezin te besturen en richting God te brengen, neen dat is niet interessant meer. Laten we nu eens een grove homo nemen, die met iedereen ruzie maakt en overal uitgekakt is. Ja dat zou best de kijkcijfers op kunnen krikken. Moet een geweldig getuigenis zijn, die "zoektocht" van hem naar God. Het bevestigt voor mij eens te meer waarom wij geen lid meer zijn van de zogenaamde EO...

Ik wist het niet

Als bouwvakker zijnde maak je soms leuke dingen mee. In de polder tref je zelfs bouwmaterialen aan, want die boeren ach, die roeien met de riemen die ze hebben en soms zijn dat heel herkenbare zoals deze steigerpijpen en klemmen. Dat er dan een kwikstaartje bovenop naar jou gaat zitten lonken omdat je de bodywarmer van het bouwbedrijf aanhebt, moet je niet verbazen. Maar leuk is het wel zo’n bouwvakkers minnende vogel. Je hebt meisjes die vinden bouwvakkers heel stoer en als we naar de dames fluiten vanaf de steiger doen ze plotseling of ze je niet horen. Maar dat er ook vogeltjes zijn die een stoere bouwvakker diep in de ogen kijken en dan naar hem fluiten, neen dat wist ik niet!

Schoonmaaksters en vieze geuren

Onze interieurverzorgster had weer een goede actie. Eerst verzuipt ze een dure plant die de werkgever met tranen  in zijn ogen moest zien kwijnen en afsterven. Daarna laat ze hem maanden staan stinken in het magazijn waar iedere bouwvakker zijn kleding ligt opgeslagen en waar we met Linda mogen passen. Je snapt wel dat door de naar gier ruikende lucht ook dit pretje binnen ons bouwvakkers bestaan niet echt vooruitging na die geur. Daarna vroeg ze zonder dat ik op de hoogte was van het bederf of ik de enorme plant wilde dragen en ter aarde bestellen. De vieze sappen liepen over mijn schouder en ik stonk een uur in de wind. Enigst voordeel was dat ik daarna met Linda in het hokje een nieuw kledingstuk mocht passen want ik was niet te harden van de lucht. Nu weten jullie weer dat we een interieurverzorgster hebben die vol streken zit en dan maar onschuldig kijken als ze je besmeurt met haar zelfgemaakte geuren….

Vreemde droom

In het bruine café zat een oude bebaarde man met een bijbel op tafel. Hij las ernstig en ik dronk mijn  koffie en bekeek hem. Achter de tap hing de vadsige kroegbaas en zweeg nors. Onder zijn armen zaten grote zweetvlekken als had hij zo juist een schip met meloenen gelost. De oude man ging plotseling staan en zwaaide met zijn armen. “De wereld vergaat, verzeker ik u,” riep hij door de zo goed als lege zaak. De kroegbaas  keek even op en ging verder met het spoelen van de glazen. Hij was er blijkbaar  niet van onder de indruk. “Mooie boel,”riep de oude man.” “Ik verkondig u het enige ware nieuws en wat is uw reactie?” Geen dus! Ik liep naar zijn tafeltje waar hij wederom was neergezakt op een van de stoelen en legde mijn hand op zijn schouder. “Meneer wil met mij spotten en denkt dat ik een schouderklopje nodig heb,” knetterde de oude baardmans door de zaak. Hij stond op en liep rechtstreeks naar de deur en knalde die zo hard dicht dat ik even dacht dat het einde daadwerkelijk gekomen was. In de stilte die hij achterliet hoorde ik de bezwete kroegbaas mompelen:”mijn wereld is allang vergaan, wat me rest is een enorme dorst, welke in wens te lessen met goudgele glazen met schuim bovenop. Ik schrok wakken en lag in bed, met schuim op de lippen. Vreemde droom of zou het iets te zeggen hebben?

Te laat

Nederland lijkt de adem in te houden. Het woord financiële crisis hoor je al bijna niet meer op de radio en tv. Het is voorbij de wonden worden gelikt. Maar niet heus! Zou dit de eerste voorbode  zijn van het omvervallen van onze decadente moderne toren van Babel die we hier gebouwd hebben? De Toren die ons aan God gelijk stellen moest? Word je ziek dan is daar de dokter, heb je honger dan gaan we naar de Lidl, heb je het koud van zetten we de Cv wat hoger en zijn we moe dan gaan we in ons comfortabel verwarmde waterbed liggen mijmeren over onze volgende vakantie. We hebben ons losgemaakt van de natuur en ook losgemaakt van God. Oogsten is iets dan een of andere boer in het buitenland doet en dat er zegen voor nodig is om ons eten te laten groeien, ach, welnee het ligt ook zonder zegen bij appie Hein in het schap. We hebben ons verbond goed waterdicht gemaakt door een gezamenlijke munt en ontlenen kracht aan elkander als zijnde bontgenoten. Maar ik ben zo bang dat de fundamenten onder dit alles  niets meer met God te maken hebben en dat de paalrot zwaar heeft toegeslagen. Het wachten is nu op de rotst die zonder mensenhanden is losgemaakt en van de hoge komt rollen om ons rijk van leem en ijzer, totaal te verbrijzelen. Niemand lijkt het te (willen) zien. Iedereen lijkt te denken, morgen komt er weer een dag. De komst van de Heer is een fabel en dan, Hij heeft zoals George michael al eens zong, niet eens kinderen meer om voor terug te komen op deze ontspoorde aarde. Maar ik zeg u, als je goed luistert hoor je in de verte de Steen aankomen rollen. Wie oren heeft om te horen die hoort...

Oudere mensen op visite

Deze week twee mensen van boven de zeventig op visite. Leuk! We hebben best veel “vrienden” boven de zeventig. Komt dat omdat ik zo’n ouderwetse knurft ben? Laten we mijn vrouw de schuld maar geven die dikwijls de eerste contacten legt met ouderen! Het aardige aan oude mensen is dat ze vaak zo lekker babbelen. Als constant stationair draaiende praatmachientjes, klepperen ze aan één stuk door. Vaak droom ik in gedachten weg bij hun gepraat, want ze hebben het dan over tijden dat ik nog niet geboren was. Over Koos de klepper en Kaatje Neut. Over Jaap de Glijer en dikke Dina. De hoefsmid Karel Hengs en de lichte vrouw, vieze Mientje. Vroeger had iedereen wel een bijnaam geloof ik. Een gewoonte die min of meer in onbruik is geraakt, dat geven van bijnamen alhoewel ik me er regelmatig op betrap mensen ook in stilte bijnamen te geven. Misschien niet christelijk want vaak gaat het over een karikatuurnaam die iets van iemand uitvergroot. Terwijl het ondergebit van oude Piet klappert als hij spreekt, zweef ik in gedachten wat weg en vraag mij af hoeveel mensen mij een bijnaam bedeeld hebben en hoe die mag klinken?

Dag mama

Toen ik vanmorgen in de stad wandelde over de markt liep en wat inkopen deed overkwam het me weer.  Mijn moeder kwam eraan met haar bekende bruinlederen boodschappentas en die zo overduidelijke waggeltred. Maar zodra ik lachend haar richting op wilde stappen, besefte ik dat zulks geheel niet kon. Ze zit immers al weer tien jaar verlamd in een verzorgingstehuis. Het maakte me wederom verdrietig toen ik besefte dat ik haar nimmer meer zomaar op straat zal ontmoeten. Nooit meer zal ik haar stem onverwacht horen als we toevallig allebei inkopen doen op de markt. Sommigen van jullie zullen dit zeker herkennen. Anderen hebben hun moeder reeds verloren, alhoewel ik dat een verkeerd woord vindt mits men in Christus is ontslapen, want dan is moeder behouden, meen ik. In ieder geval voor iedereen die dit herkent, laten we samen even een moment huilen en dan maar weer doorgaan want het leven is en blijft soms uiterst pijnlijk….

Die andere ik

Vandaag voor het eerst een betere dag. Nog wel erg misselijk, maar verder geen klachten op hoofdpijn na, maar die weet ik met paracetamol de kop in te drukken. Ontwaakte en zag de zon  schijnen. Voorjaarsgevoelens dus en ergens in dat ouder wordende lijf wil een jonge vent met “plannen” naar buiten. Maar hij mag niet! Hij blijft maar lekker binnen, want als hij eenmaal los is, krijg ik hem niet meer zo snel te pakken. Daarom ga ik ook naar de kerk, lees mijn bijbel en bid. Juist om hem op te sluiten en opgesloten te houden. Ik kom hem dagelijks tegen in de gangen van mijn aardse tent. Hij wil bijna altijd net de andere kant op dan mijn werkelijke ik. Hij loert, briest is grof, onbehouwen, heeft een laag moraal en is enkel uit op veel genot. Denk nou niet dat ik een vermaande viespeuk ben, want ook in u is hij/zij woonachtig. Sterker nog als u hem/haar nimmer bent tegengekomen in de gangen der aardse tent, dan bent u in het geheel niet wedergeboren maar bestaat u enkel uit die oude ik…

Weer ziek

Vannacht heel de nacht in de weer geweest. Buikgriep achtige verschijnselen. Meende dat het beter  was toch naar mijn werk te gaan maar voelde me om halfnegen als een gebakken banaan. Ongeveer 30 maal naar de wc geweest en ik lijk nu ook een heel stuk korter. Kom net uit bed waar ik enkel voor sanitaire bezigheden uitklom, het is nu drie uur in de middag. Moet niet aan eten denken ander kan ik weer rennen! Ik ga nu nog weer even liggen tot Paula kom en zal dan mijn zieligst gezicht trekken…Bidden doe ik er niet voor want er gebeurt zoveel ergs op deze planeet dat wie voor een fikse buikgriep al omhoog begint te schreeuwen, volgens mij een vreemde indruk maakt op hierboven…

Lekkere kipjes

Ben kip aan het braden. Van die gemarineerde poten. Eerst even frituren (6 minuten) en dan in de oven  verder laten garen. Als je het in boter braadt is het ook lekker maar je krijgt geen knapperig korstje en dat willen we natuurlijk wel hebben op ons kippetje. Gebakken krieltjes erbij met wat sla en appelcompote. Denk dat ik even bitterkoekjes pudding maak maar moet even zoeken of ik nog bitterkoekjes  heb of dat Paula die allemaal opgegeten heeft (vrouwen!).

Na een totale inzinking en 2 uur geslapen te hebben weer oké geloof ik. De zon schijnt een beetje ook. Nou ik ga eerst even de kipjes doen nu….(ff een foto van mijn actie maken wacht…)

Depri weer

Ben ik de enigste die intens naar de zon zit te snakken? Heb het idee dat de laatste vier maanden een aaneenschakeling van wolkenvelden en donkerte is. Ik zou in ieder geval in jubelstemming komen als ik weer eens in mijn blote borst door de polder kan zwerven en de zon op mijn huid voel branden. Maar toen ik mijn vermoeide hoofd om 7 uur in de morgen uit het raam stak, kreeg ik wederom regen op mijn kegel. Mensen wat verlang ik naar de lente! Lekker fietsen en de in de winter overtollige vetrandjes eraf wandelen. Voel me als een azijnmoeder zonder restjes wijn(http://nl.wikipedia.org/wiki/Azijnmoeder). Als een yoghurtplantje zonder melk. Als een vrouw zonder nachtrust. Betrap me er dagelijks op dat ik tevergeefs omhoog kijk en enkel donkere wolken zie. Langzaam begin in een beetje depri te worden. Ik geef het eerlijk toe. Herkenbaar of moet ik een zonnebank kopen om deze dagen het hoofd te bieden?

Herkauwen

Zeer goede preek vandaag. De regen druilde wederom langs de ramen van het oude kerkje en het was goed toeven in de verwarmde kerk. Eivol en dus naast veel te horen ook veel te kijken. Ben ik de enige die de vreemde gewoonte heeft te gaan tellen? Bedoel niet zozeer de hoeveelheid volk maar aparte dingen. Hoeveel “hoedjes” zijn er? Hoeveel armen hebben de kandelaars? Hoeveel is de optelsom van de liederen? Hoeveel raampjes zitten er in de kerk? Vandaag geen last van want zoals al geroepen een boeiende preek. Niets dan lof enkel valt het me op dat bijna alle predikanten in hun eindgebed, de hele preek nog eens zoetjes aan biddende overdoen. Dat mag van mij anders. Amen is amen en dan niet nog eens herkauwen want dat is juist iets dat de toehoorder nu zelf in alle rust mag doen, lijkt mij. Na de dienst met Boer en zijn vrouw Verkaik (boerin moet ik dan zeggen) mee en alles gezien van de boerderij. De koeien, de schapen, de lammeren en de jonge koeien en stiertjes. Een geweldige morgen met deze vriendelijke mensen. Ook de karakteristieke boerderij, de stal en de hele rimram was een lust voor het ook en ik ga zeker nog eens terug met een fotocamera….

Even rekenen

Wij samen

Onroerend goed belasting, rioolheffing en de hele rimram, doe maar 1500 euro, zegt de gemeente. Welja we worden gematst lijkt het wel maar niet heus! Even je wekelijkse boodschappen en dan ga ik nog naar de Lidl rond de 60 euro maal 52 maakt even ruwweg 3500 euro. Verzekeringen en de hele handel: ronden we af op 2500 euro per jaar.kosten kleding etc ook maar op 1200 per jaar. Kerkgelden, giften, 6 adoptieprojecten, zeg even rond de 2000 euro per jaar.Tanken auto’s per week samen 25 euro maal 52 maakt: 1400 euro. Kosten allerhande: per jaar (uitjes, etentjes dingen die je voor jezelf koopt): ongeveer 2000 euro per jaar. Onderhoud tuin, huis, auto, motor en de hele rimram: zeg even 1200 per jaar.

Vaste lasten energie: 168 euro per maand maal 11 is: rond de 2000 euro. Kosten water, tandarts, medicijnen (krijg je niet allemaal vergoed) kapper (mijn vrouw dan want ik tondeer) rond ik af op 1000 euro per jaar. Luxe dingen: wijntje, sigaartje etc. 400 euro per jaar.

Onverziene uitgaven: rond ik af op 500 euro. Kringloop inkopen: ongeveer 150 euro per jaar.

Giften collectezak ongeveer 10 euro per week, is rond de 600 euro per jaar. Presentjes, cadeautjes, geschenkjes verjaardagen, sinterklaas ongeveer 450 euro per jaar. Eens in de 4 jaar een extra schadepost aan een van de auto’s en het jaarlijkse keuren etc, rond ik af op 500 euro per jaar. Kosten internet, telefoon, websites de hele rimram: ik roep even 700 euro per jaar. Bankzaken, internet bankieren, kosten bankpas(sen) ik noem 100 euro per jaar. Kosten dierenarts en honden trimster per jaar even 400 euro. Vogelvoer volière etc, 100 euro per jaar. Nagelscharen, ander huishoudelijke zaken, brillen, make up (mijn vrouw dus) au de toilette per jaar roep ik 200 euro. Ik rond het even af op 23.000  zegge rond de 50.000 gulden per jaar. Wat moeten mensen met een aantal kinderen wel niet kwijt zijn als daar ook nog kleding, kosten gezondheid, kapper, eten, drinken, school/opleiding etc etc bijkomen? Dit jaar zullen de eerste getallen wel in de kranten te lezen zijn van mensen die diep in de financiële problemen zijn geraakt, omdat als ik zo om me heenkijk de indruk heb dat er door de massa boven hun inkomsten geleefd wordt. Kosten vakantie, hypotheek/huur etc etc niet eens meegerekend….Ik vrees dat dit jaar de eerste grote klappen zullen vallen... Lang leve de euro want heus, het leven is niet duurder geworden, ben je gek....

Ballen ballen

Toen ik in de kringloopwinkel bij de afdeling religieuze boeken snuffelde hoorde ik achter me:”Seks, heerlijk,oude rukker” gevolgd door onverstaanbaar gemompel. Ik wist zonder om te kijken  dat hij er weer was. Bedoel, de man met de ziekte van gilles de la tourette. Ik ken hem nu al weer een half jaartje en schrik niet meer als hij zijn vreemde, soms obscene kreten door het zwerk heen slingert. Maar maf is het wel. Vroeger zouden ze zeggen:”die man is bezeten.” In onze tijd is er medisch naar gekeken en heeft men een syndroom, ziekte of andere afwijking ontdekt. Bestaat bezetenheid eigenlijk nog wel, vroeg ik mij af? Achter me riep de man een paar niet te herhalen dingen die een duidelijk gereformeerde dame in het zwart verjoegen. Gelijk een in het zwart gestoken schim verdween zij enkel het geluid van haar op de houten vloer tikkende schoenen achterlatende als een moeilijk wegstervende echo. Toen de man aan een serie:”Hé,hé, hé, hé, hé, hé etc, begon gaf ik het ook op en kwam een stukje verderop terecht naast een Turkse man die een reusachtige BH, waar je met gemak een zwik meloenen in kon vervoeren in de lucht hield welke hij uit een bak met ondergoed gevist had. In de verte hoorde ik de man met de ziekte:’Ballen, ballen, ballen, brullen. Ik ben maar weggegaan….

Naar de Lydl

Vandaag  wederom regen en ik kom net terug van de Lidl. De krantenverkoopster die zich altijd bij de karretjes ophoudt stond er gelukkig niet toen ik binnenging. Heb weer eens een voorraad wijn ingekocht die me altijd zeer goed smaakt. Schenk het soms zelfs uit aan “kenners” die er verheerlijkt op kauwen en de afdronk geweldig vinden. Weten zij veel dat het een Lydl wijntje is, haha. “Je kan het toch wel proeven hoor, dat het een betere wijn is,” mompelen ze dan. Ik zeg niks en denk erom jullie ook niet! Met mijn afgeladen kar vol boodschappen weer naar buiten en stond de krantenverkoopster er helaas toch weer en gaf me wederom een gevoel van: “moet dat nu zo nodig in Nederland met al haar voorzieningen?” Kocht haar wederom af met het 50 eurocentstuk uit mijn kar en stapte in mijn pickup. Oké voor de nieuwsgierigen even het lijstje zodat jullie wat te loeren hebben. Nu ga ik het oude gietijzeren koffiemolentje (zeldzaam mooi ding) wat ik op de kop tikte in de kringloopwinkel schoonmaken.  En dan maar malen en malen en malen en ik loop al met molens dus het kan wat worden.Ik zal er ook even een foto van maken. Is volgens mij zeker 80 a 90 jaar oud.

Thuisvoelen

In de kerk was het druk. De ijzeren verwarmingspijp gonsde onder mijn voeten en ik zat lekker.  Buiten was het zwaar mistig en er druilde wat miezer. De man met de valse stem zat weer achter me en ook nu klonk hij weer als brekend vaatwerk op een stenen vloer. De Heer zal het wel mooi vinden, hoop ik… Een klein meisje met bruine lokken leunde achterover op de houten kerkbank en keek me aan met reeën ogen. Het orgel kreunde en steunde en blies liederen door het oude gebouw. Het kind stak haar tong naar me uit en ik deed dat terug waarop haar moeder een verbaasde blik naar me wierp. Ik voelde me thuis in deze groep mensen die nog geloven  in Zijn komst. Laten we het maar toegeven, het worden er in Nederland steeds minder. De kennis in allerhande zaken neemt toe en de ware kennis raakt zoek. Ik doel op de kennis van wie God is. Veel mensen geloven nog wel in een bepaalde God of Godheid en zeggen ook de bijbel nog serieus te nemen, maar wat ze dan doen met teksten als:’Niemand komt tot de Vader dan door Mij (zegt de Here Jezus)? Geen idee! Men gelooft eerder in een bepaalde macht een Schepper of creator. Maar te zeggen dat je in één God gelooft wordt als achterlijk ervaren. Toch is er maar één die uit de dood verrees en liet zien sterker te zijn dan ons aller einde…Het is niemand minder dan Jezus zelf. Ik ontwaakte uit mijn mijmeringen toen het meisje met de reeën ogen me een pepermunt gaf van haar moeder. Toch een goede indruk gemaakt blijkbaar…

Gek worden

Wordt u er ook zo gek van? Die internet kreten die oppuppen of oppoppen. U bent de winnaar van…En dan volgt er een mobiel nummer dat getoetst moet worden en dan…helaas mis.  In de brievenbus via een of andere loterij heb ik al meerdere malen het miljoen gewonnen of meer maar nimmer iets gekregen. Bij de benzinepompen staat altijd: 5 cent korting etc etc. Ik vraag mij af waarop of hoe ze  dat berekenen dan? Is er een basisprijs en zo ja welke is dat dan? Volgens mij roepen ze maar wat en is de waarde van dergelijke kreten als een warme wind na een bord erwtensoep. Doe mee! Kras en win! Zelfs een kerk duwde me ooit een traktaat in handen met de tekst: wilt u gelukkig worden? Allemaal leuk en aardig maar heb het gevoel dat al deze kreten de lading niet echt dekken. Valt me op dat we in deze tijd vol communicatie via mobieltjes media, chatten, twitteren en weet ik veel wat, steeds minder zeggen en meer loze kreten het zwerk inslingeren…

Warme worst en oude Papi

Gisteravond kwam de oude Paap even op bezoek. Een voormalige buurman die vol maffe streken zat. Ooit wierp hij bij een kleine echtelijke onenigheid het kunstgebit van zijn vrouw in de avond ov er de heg en moest het door mij midden in de nacht teruggevonden worden met een zaklantaarn. Een andere keer zat hij met zijn edele delen tussen een easy crunsch (een soort fitnes apparaat) en kreeg meteen een gratis besnijdenis. Ontelbaar zijn de belevenissen van de Paap (is zijn achternaam) maar ik noem hem altijd Papi. Ook Papi is al jaren christen en het geeft me een goed gevoel dat hij vol blijft houden want er haken er in de loop der tijd zoveel weer af.  Dat je iemand tegenkomt die vroeger meende te kunnen profeteren en dit elke zondag op het podium deed (over warme worst en bloemen en stukjes fruit) die nu nergens meer aan doet.. Begrijpen deed ik zijn profetieën niet en ik voelde me altijd erg in de maling genomen want ik was toen al (20 jaar geleden) zo wakker dat ik aan mijn water aanvoelde dat als God ging spreken Hij wel iets anders te zeggen had. Tientallen mensen heb ik christen zien worden en na korte of langere tijd weer zien afhaken. maakt me verdrietig al ik eerlijk ben. Daarom was ik zo blij Papi weer eens even te zien en…ja hoor nog steeds in de Heer. Amen!

Een zaaier ging uit om te zaaien

Gisteren even langs een aantal jongens van de zaak geweest die druk bezig zijn een monumentaal  pand in de Goudse binnenstad op te knappen. Nou ja zeg maar gerust te toveren want als je ziet in welke staat een dergelijk pand is, dan kan je je wel voorstellen  dat je wel moet weten wat je doet anders stort de hele handel in. Lijkt me toch wel een bepaalde mate van voldoening vanuit gaan als je door de binnenstad loopt en denkt: dat pand heb ik neergezet en dat pand gerenoveerd etc. De man met de koffer vol eten is Ries. Hij gelooft dat hij uit een zaadje  komt en hoe waar is dat! De vraag blijft waar het zaadje vandaan kwam? “Bij mijn pa,” brult hij als ik er naar vraag. Hij vergeet voor het gemak dat ook pa uit een zaadje komt en dat de vraag dus ten diepste onopgelost blijft. Wie maakte de eerste mens? Dan kan en wil ik niet om Hem heen die in staat is dingen te scheppen, waar de grootste wetenschappers op aarde nog altijd niets van  begrijpen. Ook al hebben ze aardig klinkende theorieën over evolutie en tijd, ze zijn nog niet in staat om een hoofdluis te creëren. De laatste foto is er een vanuit het oude pand waar ze aan het werk zijn, waar een raam is dat uitzicht geeft op de kerk. Ergens heb ik het vermoeden dat ook de grote bouwvakker een klein raampje heeft met uitzicht op de kerk. Hij wil het enkel nog niet weten. Komt wel…

Mammoetwinden en Al Gore

Verlang  jij ook zo naar het voorjaar? Die eerste warme dag doet altijd iets ontluiken zelfs in wat een ouder lijf. Toen ik vandaag op de fiets door de koude van februari peddelde, meende ik iets te ruiken. Alsof er ergens een blik lente werd opgetrokken. Maar het is barstens koud dus de barometer van mijn lijf zal wel van slag zijn. Een ding is zeker, die hele klimaatlobby kan met een korrel zout worden genomen. Las ergens dat wordt stilgehouden dat vanaf 1990 het klimaat  eigenlijk een dalende lijn heeft gegrepen. Nou dat merken we nu dus goed want een echte winter hebben we nu toch heus weer te pakken als je het mij vraagt. Al Gore zal het wel wijten aan een bevroren mammoetscheet die uit de diepte der aarde is ontsnapt, maar ik geloof heel iets anders. Er wordt weer grof geld verdiend aan het bang maken van mensen. Dat is pas echt “Gore” nu ik erover nadenk….

Katinka

Ik peddelde met mijn fiets door de sneeuw. Het was halfzeven in de morgen en er stond een straffe wind. Dezelfde mensen op straat die je altijd ziet als je naar je werk gaat. De jongen met het manke been dat onderweg naar Promen is, keek even schichtig als altijd en vervolgde zijn weg, voetafdrukken nalatende in de verse sneeuw. De blonde vrouw met het lange haar die me altijd aan het versje kleine kokette katinka doet denken, leek meer boven de sneeuw te zweven naar haar plaats des arbeids dan dat ze liep. Een zware parfumgeur achter zich aan slepende wiegde ze breed maar mals voor mij uit. De oude man die je altijd in de verte al hoort aankomen vanwege zijn zware hoestbuien kucht zich voort en de twee bussen vol donkere mensen, die bij de compaxo onze fijne vleeswaren uit dode beesten hakken en snijden liepen leeg op de dijk voor de fabriekshal. Even keek Katinka over haar schouder naar mij, glimlachte en verdween het terrein van de voormalige kaarsenfabriek op, mij zingend achterlatende in mijn worsteling door de sneeuw op de zaak te komen. Elke morgen weer…

Het geluid van Zijn komst

De straatkrant verkoopster stond in de stuifsneeuw voor de Lidl en sprak haar woordenschat van drie zinnen in een klap leeg. “Koetenmorregen, alles koet en bietje koud. Ik overhandigde haar  mijn 50 eurocent stuk om het hele gebeuren ook vandaag weer af te kopen en slofte naar mijn auto die vanwege de kou niet lekker wilde starten. Ik liet de straatkrantenverkoopster achter in een dikke walm van roet en meende dat ik haar tot mijn verbazing een vierde zin hoorde uitspreken die klonk als: “Vuile hoefter,” maar ik zal me wel vergist hebben. De stuifsneeuw valt gestaag en ik laad voor de zoveelste maal mijn wekelijkse boodschappen uit en zet alles op haar plek in de kasten en vriezer. Temidden van al deze “gewone” dingen denk ik na over de wederkomst. Is er iemand die Hem nog verwacht? Misschien vergis ik me maar ik heb zo de indruk dat Hij elk moment kan komen en dat “alle maagden” reeds slapen….

Fluiten met een scheve snavel

We  leven in een wereld waar onvolmaaktheid aanwezig is. Niet enkel onder de mens, maar ook onder de diertjes. Ik mocht deze vogel vinden die een snaveltje had alsof hij in de kroeg een fikse lel voor zijn waffel gekregen had. Het leuke aan hem was dat hij boven in de struik heerlijk zijn liedje zat te fluiten met een scheef bekje. Is dat niet de kunst van  leven en overleven? Om met hetgeen je hebt toch en ondanks de moeiten te blijven fluiten en zingen? Ook ons gelovigen treft moeite en pijn in het leven. Dingen waarvan je denkt: moet dat nou Heer? Misschien ligt er in wat dit koolmeesje doet wel een heerlijke levensles voor ons allemaal. Gewoon maar blijven fluiten/zingen al is het met een scheef bekje.

Uit eten en genots kreetjes

Vanavond lekker uit eten met de familie. Was heerlijk en goed gegeten met ijs en daarna een Ires koffie toe.  Mixed gril met patatten en een paar glazen merlot erbij, heerlijk! Leuk is om ook naar de mensen te kijken. De man met de verdrietige ogen en zijn twee vrouwen! Vreemd om dan nog ongelukkig te kijken maar misschien was hij wel moe. Het echtpaar wat zich aan een nabijgelegen tafel tegoed deed aan een overvolle dis. “Ja” riep de man als aanvalskreet en meteen gingen ze van start onder het uitstoten van genotkreetjes die eerder in bed op hun plaats waren geweest. Ik kon me niet van de indruk onttrekken dat ze hun liefdesleven hadden verlegd van bed naar de eettafel en de dame zat met smakkende mond en verrukte trekjes zich vol te laden met van alles en nog wat. Wel een leuk gezicht. Volgens mij geen spakenburgse eerder een boerin met veel trek, Al met al erg leuk geweest en de muziek stond niet hard want dat heb je wel eens dat ze de muziek zo hard zetten dan je denkt; ik wil weg hier…

The blue lagoon

Is het normaal dat je een hekel hebt aan lawaai? In de straat, op het werk en overal? Dat je moeite hebt met massa’s mensen? Drukke restaurants? Harde muziek? Is niet de hedendaagse samenlevingsvorm een bron van drukte gekrioel en herrie? In het verkeer druk. Op de wegen druk. In de stad druk. In de winkels druk. De mensen druk. Op internet druk. Ik kan er niet goed tegen. Een van de positieve dingen aan dood zijn is dat het Goddank eindelijk rustig is.

Ik zal wel gek zijn maar eigenlijk vind ik de drukte verschrikkelijk. Ik ben dol op de rust. Rustig wandelen, fietsen, fotograferen, op een bankje zitten en een gezellig praatje. Ik ben dol op de sfeer van de dorpen en kom tot mezelf in de rust. Hoe ouder ik word, hoe meer ik een afkeer krijg van de moderne samenleving die vol van drukte en kabaal is. Ik ga zo eerst the blue lagoon nog maar eens kijken en zwijmel van de rust. Enkel vind ik er niets meer aan op het  moment dat ze het eiland verlaten. Dan is de film voor mij voorbij en zet ik hem af.

Doortrommelen

In de verte hoorden we Gijs al aankomen. Zijn tromgeroffel klonk door de binnenstad van Gouda en zette ons  als kinderen op scherp. Gijs was het volledig kale mongooltje dat niets liever deed dan op zijn trommel slaan. En dat ging hem heel goed af er zat heus ritme en gevoel in zijn geroffel. Wij kinderen liepen in rijen achter Gijs aan en hadden plezier maar ergens waren we ook bang voor hem. Hij kon je misschien wel een lel geven met zijn trommelstokken als hij dat geschreeuw achter hem zat werd. Voor mij is Gijs altijd symbool geweest voor: gewoon doen wat je leuk vindt en dat door niemand laten afnemen. Hoe wij ook blèrden (want kinderen kunnen hard zijn hoor) Gijs trommelde door. Als het leven eens tegenzit denk ik wel eens aan Gijs en in mijn grijze cellen hoor ik hem mompelen:”Gewoon doortrommelen hoor!”

Leuke dingen

Soms heb je wel eens van die dingen die je in de polder meemaakt die het waard zijn om gewoon even te laten zien. Misschien heb je er al eens een van gezien maar ze zijn zo leuk vind ik....

Harley of rollator

Toen ik vandaag bovenop de heftruck stond (moest even iets in een rek doen hoog boven me en zag geen ladder) merkte ik toch dat ik wat ouder word. Vroeger sprong ik er op en hup, niets aan de hand, maar vandaag toch een beetje dat voorzichtige wat ik in mijn jonge jaren van hen boven me niet begreep. Ook al kan ik nog makkelijk een handstandje maken en een radslag, toch merk je dat het mensje wat in dat lichaam woont, de boel niet meer zo vertrouwt. Nergens in de bijbel wordt het ouder worden en deze angst mooier beschreven dan in het boek prediker als hij zegt: Gedenk de Heer uw God jonge dagen van de jeugd.

Voordat de zon verduistert, de lucht en de maan niet langer stralen.

De dag waarop de wachters trillend voor de deur staan en de soldaten kromgebogen voortgaan.

Het fluiten van een vogel dof klinkt en je geen heuvel meer durft te beklimmen en de weg vol gevaar is. Nou ja dit gaat nog wel even zo door, maar jullie begrijpen me wel.

Zal ik ooit echt oud worden? Ik weet het niet. Eigenlijk staat het me erg tegen die achteruitgang van het lichaam en ben ik een beetje bang om de Harley tzt om te moeten ruilen voor een rollator…Ik wil niet ik wil niet ik...

Slaapkamergeheimen

Er zijn in bed een aantal dingen die ik bijzonder storend vind.

Ik noem ze even op:

Een dekbed wat een beetje uit de hoes is gezakt.

Borrelende verwarming

Auto’s die in de nacht thuiskomen en dan 100 autoportieren dicht smijten.

Auto’s met een achterlijk gepiep als men het alarm erop zet en jij net in dromenland wegzakt.

Een haakte aan mijn teennagel.

Feestende buren of buurtfeesten (en van je hela hola etc etc  100 decibel want het is enkel leuk als een ander jou moet horen tot in zijn slaapkamer).

Blaffende honden.

Badstof lakens

Gillende kinderen laat op straat

Vuurwerk

Met een pyjama aan.

Dingen die ik heel prettig vind:

Regen op het zinken dak van de dakkapel

Katoenen gladde lakens

Een schoon net opgemaakt bed

De stilte van de nacht

Het vale maanlicht op de muur

Het geluid van de bliksem

Zonder hemd liggen

Waar leef je eigenlijk voor?

Lekker gewerkt vandaag. Weer herstelt van de griep en nu de handen uit de mouwen! Onderweg naar de zaak kwam ik weer langs een bord waar iemand opgeschreven heeft: waar leef je eigenlijk voor? Een aardige tekst die stemt tot nadenken. Is het niet de belangrijkste vraag van het leven? Het grappige is dat elke dag, als ik er langs fiets ik weer naar die tekst kijk en meer zie. Dat meer wordt gevonden in de mensen die er een en ander bijgeschreven hebben. Ik citeer er even een paar:

Voor mijn hond. Voor Janneke. Om te blowen. Om te werken. En als laatste vers toegevoegde dit weekend, om te sterven.

Oké alle  teksten zit wat in, maar de laatste is voor mij het evangelie. Sterven. Jezus leerde ons dat de mens moet sterven aan zichzelf om te verrijzen als wedergeboren schepsel. Maar ja…wie wil nou dood?

Een waar nummer zegt: everybody wants to go to heaven but nobody wants to die...Mijmerende over de tekst stond ik weer voor het stoplicht en las wederom de tekst. Het fietslicht ging op groen maar ik zat nog met de tekst in mijn hoofd en achter me begonnen een paar scholieren te schreeuwen dat ik moest doorrijden. “Jaja, rustig maar,” riep ik. “Acht vent sterf”, riep er één. Niet echt een opmerking die navolging verdient maar in dit kader wel toepasselijk.

Maandagmorgen

Die bewuste zondagmorgen dat wij het schip wat zich in de dijk had geboord vast zagen zitten zongen we in de kerk psalm 107.

Zij, die de zee bevaren
Met schepen, rijk bevracht,
Zien op de grote baren
Gods wijsheid, gunst en macht;
Daar leren zij de daan,
Des Heeren klaar bemerken
En in de diepe paan
Zijn grote wonderwerken.

Ik  fluisterde in Paula’s  oor:”Dat slaat vast op die kapitein die in de dijk gevaren is. De kerk was eivol en buiten gierde een kille wind die iets van trek langs de oude muren van het kleine kerkje liet gaan. De man die ontzettend vals zingt (alsof er een paar ijzeren pannen over een keukenvloer kletteren) was gelukkig ver naar voren gaan zitten en ik verheugde me al op het effect dat hij zou scoren bij de dames naast hem. Geen groter vermaak dan leedvermaak niet waar? Maar ze deden net of ze niets hoorden en alsof alles oké was terwijl ik uit ervaring weet dat het ….Nou ja laat ik zeggen: heel pijnlijk klinkt. “Maar God vind het vast mooi,” zegt Paula. Ik weet niet hoor? Ik geloof in wonderen maar deze gedachte overtreft mijn geloof. Voor de miendobbelstenen onder ons nog even mijn zojuist gehaalde boodschappen en daar moeten jullie het maar mee doen.

P.s werd vanmorgen vreemd genoeg wakker met de smaak van gebakken kuit op de lippen uit Spakenburg. Heel vreemd!

Schip vaart in de dijk

Op zaterdagnacht 6 februari  liep Partyschip Wilsun vast in de dijk van Gouderak. Door de lage waterstand en wellicht in combinatie met een klein beetje te veel snelheid en dichte mist, werd het schip onbestuurbaar en boorde zich in de dijk. Pas de volgende morgen werd het schip door een sleper om halftwaalf vlotgetrokken. Met veel stuurmanskunsten werd de IJssel verlost van het  diagonaal vastliggende schip. De schade aan het schip en de dijk lijkt vooralsnog erg mee te vallen.

Tja dat heb je wel eens dat je op je gemak naar de kerk tuft en denkt, hé er zit een vent vast met zijn schip in de dijk. Dan maar hopen  dat hij met hoogwater loskomt maar neen. Dus dan maar na de kerk even een praatje wezen maken en wat foto's. Maar gelukkig kregen we hem los. Nou ja, de sleper kreeg hem los, wij stonden aan wal te bléren hoe het moest en voor het eerst begreep ik het spreekwoord: de beste stuurlui staan aan wal, volkomen...

Natte wind en haringluchtjes

Druilerige dag vandaag.  Vanmorgen naar de markt waar ik vier hoeslakens en twee engelse dekbedovertrekken kocht, want de oude hoeslakens waren erg dun aan het worden. Zeven euro per hoeslaken geeft echt weer het: op de markt is de gulden een daalder waard gevoel. Tegenwoordig behoef je voor het echt goedkoop niet meer op de markt te zijn hoor! Maar gezellig is het wel. Vooral in de vroege morgen als er nog weinig mensen zijn en je een praatje kan maken met de vismeisjes uit Spakenburg (mooi spul) met enorm imposante achterwerken die me altijd weer het idee geven dat zulke tantes altijd naar de vis ruiken. Lijkt me dus niets lekker om daar naast te liggen of je moet verschrikkelijk van vis houden. Maar misschien begrijp ik het verkeerd. Voor de rest uienhachee aan het maken, want als het dan toch over stinken gaat “speel” ik ook mijn “deuntje” mee.

Overschrijven en hemelpoort

Na  ruim zes maanden met het kerkelijke bureau in Gouda te hebben geworsteld, nog steeds geen overschrijving naar Gouderak waar we nu met plezier kerken. Dan maar de man die erover gaat in Gouderak de kwestie in handen gegeven en wat treft onze verbazing….

Juist we zijn binnen twee weken overgeschreven. Nou, ik hoop niet dat het kerkelijk bureau ook over de hemelpoort gaat en een dergelijk administratie bijhoudt, want dan wordt het met zekerheid filevorming voor de hemelpoort, als we er al in komen. We zullen zien.

Broodje Kroket

Is er iets Hollandser dan het broodje kroket? Persoonlijk ben ik een groot liefhebben van zo’n wit bolletje met een kroket, maar mijn vrouw weet me af te remmen zodat ik er hooguit een keer in de maand een nuttig en dat kan niet overdadig genoemd worden. Er zijn bij het eten van een broodje kroket een aantal valkuilen. Ten eerste is daar de vaak meegemaakte fout van de bevroren binnenkant. Zowel bij thuisfrituurders als bij de snackbar komt het voor dat men je een kroket voorzet die van binnen nog bevroren is. Het is afschuwelijk om die heerlijke warme kroket, plotseling in een ijslolly te voelen veranderen tussen je witte bol naarmate je dieper hapt. De tweede valkuil is dat je de mond verbrandt aan  de hete witte vulling. Kaassoufflés maken het nog doller die kunnen enkel gegeten worden met de absolute zekerheid op verbranding en blaren in de mond. Maar een kroket scoort ook hoog dus oppassen. Rest mij nog te zeggen  dat de mosterd en de vulling ook gaarne tussen de witte bol en de kroket uitlopen en op een (liefst) witte bloes of t shirt vallen om daar eindtijdvlekken te veroorzaken die nimmer meer te verwijderen zijn. Bordje eronder houden als je hapt dus. Kroket-eters succes ik ga de pan weer eens aanzetten. De van Dobben (appie hein) vind ik persoonlijk erg lekker.

Ik volg Jezus omdat Hij Altijd thuis is

Klinkt misschien wat raar maar we kennen denk ik allemaal wel die momenten dat je aanbelt en de mensen die je nodig had, waren net niet thuis op dat ogenblik. En daar sta je dan, met je lekke band, kapotte  knie of verloren portemonnee. Wij mensen kunnen er nu eenmaal niet altijd zijn voor elkander ook al wordt dat vaak wel verwacht. Ik heb verschillende kerken mogen zien in de 23 jaar dat ik christen ben en er was er maar één waarvan de voorganger gewoon eens een paar keer per jaar bij je langs kwam. Om een stukje te wandelen, te fietsen of een glas van je zelfgemaakte wijn te komen drinken. Henk was zijn naam. De rest had het veel te druk! Waarmee? "Belangrijke dingen" neem ik aan. De  laatste presteerde het om zelfs de zeven jaar dat we er kerkten nimmer langs te komen. Geen oudsten, geen diakenen, niets. En dan vraagt men zich af waarom kerken leeglopen? Tja…Hoe anders bij de Heer zelf. Die weet hoezeer wij dat persoonlijke contact nodig hebben en bleef daarom geen vreemde die ergens lekker in de hemel op ons neerkijkt. Neen Hij kwam bij ons wonen. Sterker nog, Hij kwam in ons wonen. Daarom is Hij altijd thuis. Je hoeft maar even diep genoeg naar binnen te kijken dan zie je Hem wel zitten op zijn gemak en alle tijd en aandacht voor je. Daarom volg ik Hem…

Maandagmorgen sneeuw

Even naar de Lidl geweest dwars door de eerste de beste sneeuwstorm op de fiets. Automobilisten die  dwars over het fietspad heen staan te wachten of met hun GSM aan het spelen zijn en je dan onnozel aankijken als je op de auto klopt en vriendelijk verzoekt of ze op willen zouten omdat anders de oude mens naar buiten komt in je vege lijf en die kan je beter binnenhouden. Bij de Lidl niets gestrooid dus een grote ijsbaan wie goedkoop boodschappen wil doen moet maar het risico nemen op zijn snufferd te gaan, zit allemaal bij de prijs inbegrepen. Een auto probeert uit alle macht vol gas weg te komen tegen een heuveltje maar het lukt hem niet. Hoe vaak moet ik nog zeggen:”Zachtjes met weinig gas wegrijden.” Maar neen hoor plank gas en dan dom kijken als ze niet wegkomen. Nou nog even mijn boodschappen briefje scannen en jullie zijn weer helemaal op de hoogte wat er in huize de Mooij gaande is…

Wonderen

Vandaag  heerlijk in de polder wezen wandelen in de witte wonderen wereld. Mensen die niet in een Schepper geloven en al helemaal niet in wonderen, zouden eens een paar uurtjes met me mee moeten lopen om te ontdekken dat er heus een wonderlijke hand der Schepper nodig is om zoiets moois in één nacht tot stand te brengen. Hier kan ik dus echt van genieten. Een beetje sjokken in de verse sneeuw en dan maar genieten en beseffen dat ondanks alle vragen en moeien in het leven er toch heus wonderlijke momenten zijn waarop je eens te meer beseft dat er een Schepper is die bemoeienis heeft met ons. Ook al zijn de vragen soms talrijk…

Bezuinigen

Toen de koningin in de troonrede sprak over bezuinigingen en dat wij als bevolking allemaal een stapje naar  achteren moesten maken, ontroerde me dat. Ze keek zo oprecht van onder haar hoed, als je me begrijpt. Nu ik gisteren hoorde dat ons koningshuis het duurste is (lees het meeste geld gebruikt/verbruikt) van Europa op het vorstenhuis van Engeland na dan, veranderde mijn traan en ontroering in een vraag. Het is deze: en wat denkt de koningin en de rest van het koningshuis nu zelf te gaan doen aan bezuinigingen? Ik bedoel maar, dat zeggen wat en hoe een ander moet bezuinigen één ding is, maar zelf het goede voorbeeld geven een ander ding is…Vanaf de troon van fluweel zeggen dat Jan met de pet moet inleveren is één ding. Maar zoals mama vroeger al sprak:”Nu jij (u) doen”…

Het zal mij benieuwen Majesteit.

Genezing

“Wij breken de geest van het calvinisme!” Brulde Jan zijlstra door de levenstroom gemeente. “Deze geest heeft Nederland jaren onder controle gehouden maar vandaag breken we deze geest uit de afgrond tot de bodem toe af.” Ik was weer eens meegegaan met een vriend om te zien hoe de zaken in deze gemeente, waar wonderen van het plafond nederdalen (als men het bij deze gemeente behorende maandblad leest) en baalde al dat ik mee was gegaan. Niet dat ik een Calvijn fan ben, maar om een bepaalde christelijke leer nu gelijk onder te brengen met een geest uit de afgrond ging zelfs mij te ver. Jan huppelde over het podium en leek in zijn schik met deze uitspraak. De genezingsdienst ging verder en mensen kwamen op het podium. Ze stonden gelijk in de tijd voor Jezus in de rij maar zoals bij de Heer staat geschreven dat Hij allen genas, werd het me al snel duidelijk dat hier mensen weer terug naar huis gingen in dezelfde rolstoelen als ze kwamen. Nou ja een enkeling die een niet te controleren kwaal zei te hebben “genas”. Ik wil er niets van af doen of aan toevoegen, maar kreeg toch sterk het gevoel van misleiding, opzweperigheid, teleurstelling, afgekapte hoop als iemand niet genas en extra pijn en vragen om mee naar huis te nemen en een enkel sprankje hoop. Misschien begrijp ik het verkeerd maar dat was mijn persoonlijke indruk.

Op grond van Jezus woorden: De dingen die Ik doe, zult gij ook doen ja zelfs grotere dingen, steunen deels dit soort diensten. Mooi, maar ik kon het grotere niet ontdekken enkel het beperktere. Jan zal het allemaal wel erg goed bedoelen en die enkeling die genezing meent te vinden, daar ben ik erg blij voor. Maar ook deze avond waren mijn gedachten bij de anderen die niet genazen. Die weer naar huis moesten zoals ze gekomen waren met een extra pijn erbij. De pijn van de gedachte dat God hen niet genezen had en de daaruit voortkomende vraag waarom die ander wel en ik niet...? Misschien ben ik te teerhartig voor dergelijke diensten of is teerhartigheid ook al een geest uit de afgrond?

Giro 555

Ik kwam vandaag op de zaak aan met de ijspegels aan mijn snor. Op de zaak is het in het magazijn net zo  koud als buiten maar je bent geen watje dus hup. Af en toe even opwarmen op kantoor in goed gezelschap en dan weer het koude hok in. Op de radio klonk het giro 555 gebeuren om de mensen in Haïti te helpen. Ik sprak er met wat mensen over en kwam tot de ontdekking dat de openbaring dat directeuren van dergelijke organisaties soms meer dan een ton in euro’s verdienen per jaar, terecht geen goed heeft gedaan aan de vrijgevigheid. Hoorde dat de overheid de opbrengst van 555 gaat verdubbelen maar de christelijke hulporganisatie welk naam ik niet noem, al jaren bedelt om een bijdrage van de overheid voor dat land maar nimmer wat kreeg en ook nu niet. Het moet weer op die ene 555 hoop en eerlijk gezegd heb ik ook mijn bedenkingen daarover. Neen wij sponsoren al jaren zes adoptiekinderen van Woord en Daad en ook daar zitten kinders bij in Haïti en daarvan weten we dat het geld wel op zijn plek terechtkomt zonder dat er door een of andere hufter een dure mercedes benz van gereden wordt. Las dat de directeur van de hartstichting ook 150.000 euro per jaar verdient. Als je daar aan denkt en dan aan al die mensen die uit liefdadigheid met de busjes langs de deur komen, krijg je het gevoel om de directeur in kwestie met een eindje hout te geven. Maar dat mag je niet zeggen. Waarom eigenlijk niet? Paulus zei ook al:”moet ik soms met de roede tot u komen?” Voor mij zijn dergelijke directeuren bloedzuigers en asociaal tot op het bot. Zo dat ben ik kwijt.

Onzedelijkheid

Vanmorgen  weer een sprookje en met de auto naar de kerk die bedekt onder een verse laag helemaal mooi was om te zien. De verwarmingspijp zoemde onder onze voeten en de voorganger sprak over allerhande zonden die ons van het avondmaal kunnen weren. Toen hij sprak over vleselijke genoegens buiten de deur keek een oude vrouw van onder haar hoofddeksel in mijn richting. Omdat ik een raar gevoel kreeg, probeerde ik extra vroom te kijken, om ieder vorm van verkeerde gedachten in de kiem te smoren die men over mij kon hebben. Mede omdat ik net een pepermunt van mijn geliefde had gekregen en ik probeerde te glimlachen, liep er een sliertje speeksel uit mijn mond, die ik nog net wist op te slurpen toen de voorganger, :”Onzedelijkheid” door de kerk brulde. De oude dame knikte in mijn richting en dacht er het hare van. Ik denk niet dat ik volgende week aan het avondmaal kan na deze “geestelijke” actie met dat kwijl en die onzedelijkheid. Heb ik dat weer!

U spreekt met de bank

Ja u spreekt met de bank. Uw “internetbankier gebeuren” verloopt binnenkort. Als u even de pincodes  doorgeeft dan kunnen we het abonnement weer verlengen. Zomaar en telefoontje wat wij kregen van een of ander mokkeltje dat mensen hun pincodes afhandig probeert te maken en op deze wijze allerhande onguurs van plan is. Een lief stemmetje had ze wel volgens mijn vrouw want die had haar aan de lijn, maar eigenlijk toch een lelijke heks. Hoeveel oudere mensen trappen hier in? En wat is dan het gevolg? Kunnen ze dan zomaar geld opnemen of komen ze dan nog een keer je pas jatten? Geen idee! In ieder geval lag ze snel de hoorn neer toen ik hem overnam. Wat een tijd leven we toch in. Neen als je nu nog geloofd hecht aan de beschaving moet je echt je ogen eens uitwassen…

P.s via de link even wat gemene "bankzaakjes" 

http://www.plusonline.nl/geldenrecht/artikelen/artikel/723/hoe-beschermt-u-uw-pinpas

Een gewone dag

Toen ik om halfzeven de vuilnisbakken buiten zette zag ik dat er nog maar één grijze container van de buren (op nr 22) een eind verderop stond met de klep open en een aantal vuilniszakken bovenop. Op de zaak hing de geur van hete lijm en vers geschaafd meranti. De werkster gilde dat er nog steeds muizen waren en een vrouw die ook in ons pand werk, in een soort worstelpak kwam me er een brengen die in de afvalbak was gevallen. Eerst meende ik dat ze kwam om te worstelen maar zulks was niet aan de orde. Of ik me even over het muisje wilde ontfermen. Na het beest aan de andere kant van de sloot te hebben geworpen ging de worsteldame er weer van tussen. De meisjes van kantoor waren er niet dus ik zat even om wat vrouwelijk schoon verlegen om tegen te praten. De werkster vroeg me om haar stofzuiger schoon te maken waarna ik tot mijn oksel in het stoffilter verdween en er enorme plukken rommel uitviste. Beneden werd gevochten om een zogenaamde “breurkalender” die met vrouwelijk schoon opgeleukt was en dames bevatte die op sommige  plaatsen deden vermoeden elefantitis onder de leden te hebben. Eenmaal weer thuisgekomen bleken de vuilnisbakken nog niet geleegd en de vuilniszakken bij anderen in de bak gepropt die nu open stonden terwijl de daders hun bak netjes met gesloten klep aan de weg stond. Jij krijgt dan het risico dat je bak niet geleegd wordt omdat de klep openstaat door hun vuil. Gezellig buurtje zijn heet dat! Asociaal noem ik dat en als ze bij mij erin hadden gezeten hat ik ze met de zegen na bij hun de tuin ingesmeten

Rare mensen

Heb jij ook wel eens een dubbel gevoel of misschien zelfs een gevoel van een beetje misbuik?

Bij  ons staat al acht jaar lang met enige regelmaat een man voor de deur (soms zelfs onder je eten) of je je auto opzij wil halen, want er moet een vrachtwagen het terrein op en hij kan de draai niet zo makkelijk maken. Goed dat doe je dan een keer, tien keer, vijftig keer en nimmer staat er eens iets tegenover. Je zou toch verwachten dat de man  eens zou zeggen: joh jij zet altijd iedere keer de auto opzij zodat ik mijn wijn makkelijk kan lossen dus hup, hier heb je eens een paar flesjes. Niets is minder waar. Je krijgt niets en als je na acht jaar als hij weer eens onder je eten aan de deur staat zegt:”Neen vent, je lost hem maar ergens anders, het is hier geen bedrijfsterrein, kijkt de persoon je onbegrijpend aan.

Een ander voorbeeld.

Er komen nieuwe mensen wonen in de straat, Dus je loopt er even naar toe en leent hen het benodigde gereedschap voor de verbouwing want het ligt toch werkeloos bij je in de schuur. De ladder de zaag de hele reut. Uiteindelijk moet je na weken zelf de handel terughalen want lenen en jatten is volgens hen een zelfde zaak, maar vooruit. Je verwacht een uitnodiging voor dank en verdere kennismaking maar neen. Er komt niets. Je gaat er nog eens zelf heen en wordt aan de deur “afgewerkt”.

Nog een voorbeeld: er komen mensen bij je in de straat wonen die alles dicht hebben. Ramen deuren enfin alles potdicht, zeggende: geen pottenkijkers bij ons. Oké hun goedrecht. De man  in kwestie doet zijn mond nimmer tegen je open en kijkt enkel als een goudvis op het droge. Je vraagt ze voor een glas wijn, maar neen geen tijd nu. Zo kabbelt dat voort en na drie jaar is de enige vorm van contact dat ze bij jou in de groen en grijze vuilcontainer als er nog ruimte over is hun vuil zonder overleg deponeren. Kwijt is maar kwijt denken ze. Ik begrijp dit soort mensen niet. Hebben jullie ook zulke dingen meegemaakt?

Geurtjes

Vandaag  een grijze dag dus mezelf maar een lekker geurtje cadeau gedaan. Mijn flesje The dreamer van versace was leeg dus maar een nieuwe gekocht. Was toen (een jaar of 7 geleden) een dure geur van 45 euro de 30 ml. Nu lekker rond de 50 euro voor 100ml dus kan weer even vooruit. Ik vind maar weinig geuren echt lekker. De echte originele Joop is er een van en dan Friends van Moschino op de voet gevolgd door the Dreamer van Versace. Oké ik krijg wel eens geurtjes maar die eindigen allemaal op in de plee omdat ze daar goede dienst bewijzen. Maar op mijn lijf ben ik beperkt tot wat ik echt lekker vind. Welke geuren vinden jullie eigenlijk lekker?

Huisarts 2

Ik heb de doker nog even een mailtje gezonden. Dit is het:

Geachte dokter

Ik wilde u even bedanken dat u echt notie van mij genomen hebt en werk maakte van het consult. Zoals u wellicht hebt opgemerkt ben ik niet zo op veranderingen of onderzoeken. Ik ben dankbaar dat ik na een lange tijd waarin we eigenlijk van alles hebben uitgetest (van psychisch tot anderhalve maand ziekenhuis opname aan toe), om te zien hoe we het beste met mijn klachten om kunnen gaan, uiteindelijk een medicatievorm heb gevonden, die me instaat stelt weer werk te verrichten. De voldoening die een mens put uit zelf zijn centen verdienen is erg groot en bewerkt een positief effect op het hele leven op deze aardbol. Ik besef dat uw zorgzaamheid en voorstellen enkel voortkomen uit een goede arts te zijn. Het grappige is dat ik na lange tijd van het kastje naar de muur te zijn gestuurd uiteindelijk  samen met een huisarts in opleiding lang geleden tot de ontdekking ben gekomen dat de combinatie maagzuurremmer (toen nog tagamet, peristaltiek versneller (toen cicapride) en een weinig gebruik van een pittige pijnstiller, mij in staat stelde weer te gaan werken. Alle veranderingen aan deze combinatie vormen een bedreiging (in mijn beleving) voor het weinige werk (15 uur per week) wat ik nog kan doen en verdedig is met hand en tand. U begrijpt dat vast wel. Aangezien ik weet dat deze pijnstiller (bij hogere dosis) een verslavende werking kan hebben, gebruik ik bewust zo min mogelijk. Dat ik de meeste dagen toch doorloop zonder te gebruiken is te danken aan dat besef. Alhoewel ik 2 pilletjes in de  week niet als verslaving ervaar en er ook nimmer aan meer wil beginnen, zoals het gaat zoals het gaat met mijn klachten en dat is redelijk goed.

Wat de bloeddruk betreft wil ik, als ik over een jaar bij u kom (bij leven en welzijn) een lijstje bijhouden met een wekelijkse meting, zodat we een redelijk beeld krijgen van hoe die nu werkelijk is. Los van de gedachte of we daar iets aan moeten doen, want dat betekent meer pillen en eerlijk hoor, u maakt ze geweldig smakelijk doch ik wil het graag houden bij het weinige (vind ik persoonlijk) wat ik nu inneem en op kan draaien.

Bedankt voor uw (bijna) vaderlijke zorg.

Naar de dokter

Iedere zes weken bel ik even naar de recepenlijn om mijn pijnstillertje en maagtabletje te regelen. Maar vorige week belde de nieuwe huisarts op om te zeggen dat het zo niet langer ging. Hij wilde me zien op  het spreekuur waar ik reeds drie jaar niet ben geweest. Heerlijk toch zo’n selfsupporting figuur als ik? Dus ik ga vandaag bij de beste man naar binnen en hij wil dat ik me weer eens door een specialist laat bekijken. Ik zeg:” neen komt niets van in, geen gedoe aan mijn lijf zolang ik me goed voel.” Nou ja de tramadol geeft verslaving bij sommige mensen, die willen steeds meer (soort morfine) zegt hij. “Ik neem twee pilletjes per week al acht jaar lang en zie dat probleem bij mij dus niet,” zeg ik hem. Hoe is je bloeddruk, vraagt hij. Redelijk goed ongeveer 128 om 86. Te hoog vindt de beste man. Of ik niet de hele dag en nacht met een soort kastje rond wil gaan lopen want hij wilde dat wel eens weten hoe dat over de dag genomen was? Ik schoof mijn stoeltje maar onder de tafel, die man doet zijn werk gewoon erg goed en bedankte ook daarvoor. Ik moet er niet aan denken met een dergelijk kastje rond te lopen 24 uur. Je voelt je direct patiënt en raakt dat de eerste zes weken niet kwijt. Mensen (lees artsen) hebben vaak niet door welk een vreemd effect er zit aan dergelijke dingen (kastjes met draadjes). Ik zeg:”dag dokter bedankt en tot over een jaar maar weer”. Hij kon er gelukkig om lachen.

Niets zo fijn, als thuis te zijn

We leven in een tijd waarin mensen je gek vinden als je niet van verre reizen en vakanties houdt. Je moet toch kunnen genieten van lekker in den vreemde landen, oerwouden, sneeuwpartijen, wildwaterstromen, monumenten etc te beleven en bekijken. Lieve mensen het interesseert me geen bal. Ik heb een hekel aan uitjes, weggaan, vakanties en al dat geneuzel wat in onze tijd voor normaal doorgaat. Dus voor alle duidelijkheid ik ben niet normaal. Ik slaap niet graag in vreemde bedden en eet niet graag buiten de deur neen ik ben saai. Ben het liefst alleen in de polder en een echte vriend klinkt wel aardig te hebben maar werkt me al snel op de zenuwen want dan moet je ook weer van alles en nog wat en ik wil mijn eigen ding doen. Ik kook graag voor mijn dame, fiets graag met haar, werk in de tuin met genoegen, ga dagelijks de polder in en zoek de rust, stook mijn gin en maak mijn wijn en geniet dan volop. Eigenlijk ben ik een saai mens ik zeg het maar eerlijk en ik ben er zielsgelukkig mee. Mensen roepen dan snel: maar hoe zit het dan met je vrouw wil die nooit eens weg? We hebben onze dieren en kunnen dus niet zo makkelijk weg en zouden het prima vinden om eens een echtpaar in ons huis te hebben om toch eens een weekje te gaan genieten ergens in de bossen van Nederland want dat vinden we wel erg leuk. Maar waar vind je mensen die eens een weekje in je huis willen en dan als je terugkomt je huis niet afgebrand, je honden weggelopen, kanaries weggevlogen, gin en wijn opgedronken zijn?

De kletsmajoor

Gisteren was hij er weer. De man waarbij ik altijd diep moet zuchten als hij een uurtje op visite komt. Je kent die kontakten misschien wel. Van die mensen waar je jezelf een uurtje voor opoffert maar je hebt er  zelf bitterweinig aan. Deze persoon weet alles beter, hij kan verschrikkelijk liegen en bedenkt de onzin waar je bijstaat. Hij heeft alles gezien, is van alles op de hoogte maar kraamt de grootst mogelijke nonsen uit. Soms zie ik hem in de verte aankomen en weet ik me weg te houden. Maar niet altijd lukt dat en dan moet ik weer een uurtje ja en nee roepen als bevestiging op zijn onzin en hopen dat hij snel weer weggaat. Waarom ik hem dan toch verdraag? Misschien omdat hij alleen is. Een beetje zielig eigenlijk want overal waar hij komt (in kroegjes) kunnen ze hem wel schieten en zodoende moet hij regelmatig zijn gaan en staan verleggen naar andere gelegenheden. De majoor noemen ze hem. Nou ja kletsmajoor bedoelen ze. Heb jij ook zulke of dergelijke contacten waarbij je diep moet zuchten als ze aan de deur staan?

Bang voor...

Dank jullie voor de lieve verjaardagswensen. Veel te druk gehad op het ijs en weinig tijd genomen om te loggen. Nou ja het was en is ook zo gezellig een beetje bijpraten met de mensen uit de straat. Ik ben daar dol op. Op vakanties en uitgaan niet, maar wel op dingen zo met je huis in de omgeving doen dan leef ik op. (alle foto's zijn te bekijken op mijn natuursite via de link)  Ieder zijn meug niet. In ieder geval een lekkere werkdag gehad. Druk bezig muizen te vangen op de zaak. De werkster klom steeds op de tafel en gilde zo hoog dat een cirkelzaag er niets bij was. Nou ja je moet ergens bang voor zijn in het leven en als het dan bij een muis blijft valt het nog mee. Waar zijn jullie eigenlijk bang voor eerlijk zeggen!

Ik ben zelf bang voor ehhh ja waarvoor eigenlijk. Nou ja als ik er dan toch een moet noemen komt de tandarts misschien aardig in de buurt met zijn grote boor. En jij?

Jarig

Vandaag is mijn dame jarig en dus even niet on line want ik moet dansen, bedienen, eten en hapjes maken, zoenen (mijn specialiteit), wijn inschenken, praatjes maken, taart bakken en heel veel bidden en hopen dat ik het overleef….

Verantwoordelijkheidsgevoel

Het valt me steeds weer op hoe weinig er met deze koude en sneeuwachtige dagen aan de ouderen gedacht wordt. Negentig procent van de bewoners van Gouda veegt zijn stoepje niet meer en laat de boel de boel. Die enkeling wie nog wel met een bezem en sneeuwschuiver in de weer is, blijkt maar al te vaak een vijfenzestig plusser te zijn. Bushaltes, scholen, stations, winkeliers en zelfs apothekers laten de gevallen sneeuw gewoon liggen waar het valt. Even een bezem pakken of een sneeuwschuivertje is er blijkbaar niet meer bij. Men ligt er niet over wakker als een oudere (jongere kan ook) valt en iets breekt.Wat zegt dit eigenlijk over onze Goudse samenleving? Is er nog oog voor elkaar in Gouda? Wordt er nog gedacht aan die ander die wellicht minder ter been is? Ik vrees van niet alhoewel de meeste winkels al wel een invalide parkeerplaats hebben, zodat mocht je vallen, je later je rollator kwijt kan. Handig maar voorkomen lijkt me altijd nog beter dan genezen.

Zondagmorgen

Vanmorgen om halfacht van onder de klamme lappen en mijn suffige hoofd uit het raam gestoken. Mijn oogbollen ontwaren een enorm pak sneeuw en het valt nog steeds gestaag vanuit het donkere zwerk. Internet vertelt mij dat het zeker tot elf uur blijft vallen dus dat wordt een thuisblijvertje deze zondag. Nou ja er zullen er wel zijn die gewoon toch naar de kerk toe glijden maar één kapot gereden auto lijkt me voldoende en het rijden over de dijk is altijd een achtergebleven gebied waar ze de pekel nog niet hebben uitgevonden. Paula zit hele dagen onder een warmte lamp omdat ze achterover is geknald en een enorm pijnlijke schouder, rug en nek heeft. Ik ga maar weer eens voor het raam staan want mooi is het wel. Hoe is het eigenlijk bij jullie allemaal in Nederland, want volgens mij komt het Westen er nog redelijk goed mee weg met de gevallen sneeuw?

IJspret op de Stolwijkse vaart

Nog even voor de sneeuw valt op de fiets wat boodschappen wezen halen. Koud maar lekker. Nu maar uit het raam kijken. Gisteravond tot laat op de ijsbaan rondgehangen en erg gelachen. Langs de Stolwijkse vaart brandden namelijk vanaf zes uur achter veel huizen de bouwlampen en beschijnen het fonkelende ijs. Bij de familie van Tol kan je warme chocolademelk of indien nodig iets sterkers krijgen, hik!. De baan wordt door omwonenden sneeuwvrij gehouden en ziet er keurig glad uit. Kinderen schaatsen met veel vreugde over het ijs en hier en daar glijden er wat onderuit. De kracht van gezellig samenzijn en als buurt met  elkaar iets leuks ondernemen wordt hier zonder afspraken tot stand gebracht. Zoiets doe je gewoon, vindt men. Overdag wemelt het van de buurtbewoners maar ook “import” is welkom op “onze” ijsbaan waar gezelligheid voorop staat. Je komt zo nog eens lekker op gesprekjes en deelt de gezamenlijk nieuwtjes die in ons knusse buurtje te horen zijn.

Gezellige tijd

Vandaag een koude gure dag. Langs de stolwijkse vaart staan veel lampen die in de avond aangaan om de kinderen en mensen die nog willen schaatsen een beetje licht te geven. Ik heb er ook maar een geplaatst. Een bankje erbij zodat de schaatsen makkelijk ondergebonden kunnen worden welja wat kan het schelen. Hoop wel wat leuk fotomateriaal te kunnen schieten van dat geschaats in de avond maar die houden jullie nog te goed.

Rare oude mannen

Paula had haar huissleutels vergeten en kon niet in huis. Ze belde aan bij een oude buurman die haar terugstuurde omdat hij een appeltaart wilde bakken. “Ga maar in je auto zitten tot Peter thuiskomt,” zo sprak de oude “christelijke” man. Hij ging zelf voor het raam zitten kijken vanuit zijn huis naar mijn dame in haar auto. Na een uur kwam Peter thuis en vond zijn dame in haar auto, waar ze zat te wachten. Dit speelde een half jaar geleden. Vandaag stond de oude man op pantoffels in de straat voor de deur van zijn huis. Sleutels lagen binnen en hij  kon er niet in. Even meende ik te gaan zeggen:”Ga maar in mijn auto zitten tot je dochter thuiskomt…

Hemel of hel

Vandaag een leuk gesprekje met iemand uit de gereformeerde gezindte. Hij vond het maar raar als er in een  kerk met zegge driehonderd leden vijftig aan het avondmaal gingen. Dat klopt niet en is maar zo,zo, volgens hem. Ik begreep dat hij geheel in de lijn van het voorzichtige is opgewassen in het geloof. Zeker weten dat je een kind van God bent is moeilijk voor hem. God moet minstens een bevestiging uit de hemel geven, een teken een…

Moeilijk voor hem om te zeggen dat hij een kind van God is. Ik begrijp het wel een beetje. Als je van kindsbeen af aan te horen hebt gekregen dat je op moet passen dat je met een ingebeelde hemel ter helle neerdaalt, gooi je de knop niet zomaar om. Maar ik proef aan hem altijd de oprechtheid in het geloof. Zou het omgekeerd ook kunnen dan? Met een ingebeelde hel naar de hemel? Of is God boos op mensen die niet durven uitkomen dat ze ten diepste zo’n liefde voor Hem hebben?

Eerste werkdag

Vandaag weer de eerste werkdag en wat stroef op de fiets door de koude en de sneeuw naar het werk. Gek maar ik voelde me eigenlijk best goed in het oude ritme. Zag al de jongens op de zaak weer en de dames en besefte dat ik ze eigenlijk een beetje gemist had. Ze waren er allemaal nog en je praat lekker wat bij, zo’n eerste dag is reuze gezellig. Ten diepste besef je plotseling dat je van ze houdt. De ruige koppen van die bouwvakkers en de tengere dames met hun parfumgeurtjes. Neen ik wil ze beslist niet missen en hoop dat ze ook in de hemel mijn buren zullen zijn enkel valt er wellicht niets te verbouwen aldaar.

Google chrome

Hmm weblog.nl werkt dus ook al niet met Google Grome samen! Heb vandaag de oude Browser vervangen door Google grome. De oude explorer liep steeds vast als ik hem update. Leve het computertijdperk! De nieuwe van Google is gratis en daar waar dingen gratis zijn, vindt u mij. Alles werkte weer op en top enkel mijn weblog op punt.nl en weblog.nl werk er weer niet mee samen waardoor ik met twee brosers zit te klooien. Handig als ze dat soort dingen zo op elkaar afstellen. Niet dus...

IJspret in de Goudse polder

Ondanks dat het ijs in de Goudse sloten nog aan de dunne en daardoor aan de onveilige kant is, kunnen op de ondiepe boerensloten van de Goudse polder reeds de eerste voorzichtige slagen gemaakt worden. Langs de gouderakse tiendweg wagen de eerste schaatsers zich op het ijs. Onder vaders spiedend oog, met je sleetje of stoeltje voor die eerste moeilijke slagen en dan maar genieten van de zon en het fonkelende, doch krakende ijs. Ik geniet er altijd enorm van die glunderende kopjes en het neemt me weer even mee naar de tijd dat ik zelf een kind was...

Zaterdag

Verdacht

Vanmorgen wederom sneeuw op mijn hoofd, maar toch snel even naar de markt want dat vind ik leuk. Even wat kaas, brood en andere dingen halen voor mijn dame. Zouden meer mannen moeten doen. Al dat geklooi met mannen in beweging  en dan op een ongemakkelijk stoeltje met z’n allen over “mannendingen” zitten leuteren. Neen, niet mijn ding. Ga gewoon naar de markt en kom daarmee in beweging en neem wat lekker mee! Om 8 uur in de schemer op de markt en dan maar diep weggekropen in je warme muts en jas kijken en genieten. Je hebt mensen die menen dat een mens niet zonder werk kan, omdat het zoveel toevoegt aan je leven. Lijkt me een arm bestaan als je zo denkt. Er is zoveel moois te zien en te doen. Enkel het lopen in de stad en het gekrioel van mensen wat over zo’n markt “kruipt”  brengt iedere vezel in mijn lijf tot sidderen. U zegt dat ik daar dan toch eens naar moet laten kijken door een redelijk psychiater? Wel, ik ben zo bang dat ik opgesloten word en nimmer meer vrijgelaten want als je niet denkt, doet en geniet van datgene waar de massa op kickt, ben je verdacht.