Peters "geestelijke" momenten

Efkes dit

Goe omdak nou eenmael begonne ben met ut vertelle over unze leefgeweunten hier in de polder nog efkens ut volgende. Koffie leuten doenne me met zelfgemaele bunen in ut apparaat. Een lekker straf bakske. Graag reuken we dr een pijpske bij gevuld met van rossems troost of een sigaartje oud kampen. Mutten we weer eens on the road dan pakken we de solex en blazen er met gesnor in den bilnaed van tussen. Mot ut sneller  dan griepen we den oude Harley dien er met knallen en ploffen vanonder de kont van tussen blaast. Onnudig te zegge dat er ook op ut fietske een echt zadel zit wat een genoegen voor de billekes is. Heus tis goed in de polder te weunen en ge kunt er oud worden…

Rob en Jose's eigen plekje

Hier zullen de berichtjes van Rob's vooruitgang in het vervolg te vinden zijn.

http://robmerrebach.blogeiland.nl/

Ook via de link aan de linkerkant van dit weblog kun je het weblog van hen vinden...

Peter

Je belofte verbreken aan elkaar en aan God

We leven in een tijd waarin ik tot mijn pijn en schande moet zeggen dat heel veel christenen hun eigen ik volgen  in plaats van de Meester. Dit blijkt eens te meer uit het reusachtig aantal scheidingen (in de meeste gevallen door overspel) die onder christenen plaatsvinden. Men heeft, zo zegt men dan, de liefde opgevat voor een ander. Maar is dit liefde? Hoe vaak verwart men liefde mijn verliefdheid! Liefde is: bij je vrouw/man en kinderen blijven ook al ziet je vrouw/man er misschien niet meer zo (ik noem het maar bij name) lekker uit. Het domme gepraat over uitgekeken zijn op elkaar maakt me onpasselijk. Het gekakel als kippen zonder kop over een broer en zus relatie en meer van zulke uitspraken enkel om je lust weer eens lekker bot te vieren op een ander die de jouwe niet is, is ronduit walgelijk! Denk niet dat God alles ongestraft laat. Denk niet: och God ziet alles wel door de vingers hoor, Hij is (met respect) zo’n toffe God. In de bijbel wordt er gesproken over bouwen met edelmetalen of met stro en hooi. Ruil het goud toch niet in voor de hitte van het rollen in het tijdelijke hooi lieve mensen, want we leven in een tijd waarin de duivel lacht omdat hij (ook door christenen) dood verklaard is en nu lekker zijn gang gaat om zoveel mogelijk christelijke huwelijken te vernielen. Weet je waarom? Omdat hij daarmee al je kracht en al je getuigenis in één grote klap van goud naar stro transformeert. Hij maakt Jezus daarmee tot een leugenaar in je persoonlijk leven.

De wereld waarin de "normale" mensen regeren

Blunderende abortusklinieken krijgen 5 ton

DEN HAAG – De twee Amsterdamse abortusklinieken die door financieel wanbeheer failliet dreigen te gaan, krijgen ruim eenmalig ruim 520.000 euro van staatssecretaris Bussemaker van Volksgezondheid.

De Oosterparkkliniek krijgt 286.000 euro uit de schatkist en het Amsterdam Centrum voor Seksuele Gezondheid (ACSG) strijkt 235.000 euro op. De bewindsvrouw ziet het als haar verantwoordelijkheid om in de hoofdstad vrouwen de mogelijkheid voor een abortus te bieden, zo zei ze woensdag in de Tweede Kamer tijdens een commissievergadering over het abortusbeleid. De dichtstbijzijnde klinieken in Haarlem, Alkmaar en Leiden kunnen de vele honderden abortussen die nu in Amsterdam plaatshebben, er niet bij hebben.

CDA, ChristenUnie en SGP plaatsten kritische kanttekeningen bij het besluit van Bussemaker. Ze vinden het vreemd dat de bewindsvrouw geld steekt in een kliniek die door financieel wanbeheer in de problemen is geraakt. De staatssecretaris zei dat het geld niet naar de directies van de instellingen gaat, maar alleen naar de daadwerkelijke uitvoering van de abortussen. Het bedrag is eenmalig. De leidinggevenden van de klinieken zijn ondertussen vervangen en het is de bedoeling dat de twee abortuspraktijken met ingang van volgend jaar fuseren.

Bussemaker maakte tijdens de commissievergadering bekend dat zich dit jaar voor het eerst een arts heeft gemeld die het leven van een ernstig zieke pasgeboren baby beëindigde. Artsen die deze dodelijke verrichtingen uitvoeren zijn sinds 2007 verplicht om hun handelen te verantwoorden tegenover een speciaal ingestelde commissie met deskundigen. Die beoordeelt of de arts volgens vastgestelde zorgvuldigheidscriteria te werk ging. Is dat het geval, dan vindt geen vervolging door het openbaar ministerie plaats.

Op een mooie Pinksterdag

Op een mooie Pinksterdag
Als ze even kon
Liep ik met m'n dochter aan het handje in het parrekie te kuieren in de
zon
Gingen madeliefjes plukken, eendjes voeren, eindeloos
Kijk nou toch je jurk wordt nat, je handjes vuil en papa boos

Vader was een mooie held, vader was de baas
Vader was een duidelijke mengeling van onze lieve Heer en Sinterklaas
Ben je bang voor 't hondje, hondje bijt niet
Papa zegt dat hij niet bijt
Op een mooie Pinksterdag, met de kleine meid

Ach ja we kennen de tekst wel, daar deed deze jongdame met haar kindje me aan denken toen ik haar zo zag lopen bij de vogelplas. Het neemt je in gedachten mee terug naar de tijd dat je zelf kind was en aan vaders/moeders handje wandelde en eendjes voerde. Is bij jullie de tijd voor je gevoel ook zo onwijs snel gegaan, of ben ik de enigste die dat zo ervaart?

Dit vind ik fijn (niet fijn)

Dingen die ik fijn vind:

Een schoon bed

Een koel kussen

Een sigaar roken met een vriend

Een goed glas wijn

Lachende kinderen

Chinees eten

De sfeer van kerstmis

Een zonnige dag

Fietsen in de polder

Een bal gehakt op brood

Naar bed gaan

Een Jehova’s getuigen zonder gebit aan de deur.

De donderdagmiddag (weer lekker vrij)

Een goede preek

Een open mens

Dingen die ik niet fijn vind:

Verjaardagen

Autorijden

Oud en nieuw

Uit bed komen (de eerste 5 minuten)

De maandagmorgen (boodschappen doen)

Een slaapverwekkende preek

Een gesloten mens

Tanken

Hoofdpijn

Iemand die vloek

Winkelen

Zure appels

Uitjes ergens heen met een groepje (bah).

Herrie op straat (in de avond helemaal)

Burengerucht

Poep onder mijn schoen

Loslopende hond

Update Rob

Lieve allemaal, Hier weer even een mailtje over de afgelopen paar dagen. Woensdag 11 november 2009: Rob heeft vandaag weer op de rand van het bed "gezeten" met behulp van de fysiotherapeut. Omdat het HB erg laag was en vanwege zijn erg hoge hartslag, heeft hij 2 zakjes bloed gekregen. Op de foto's van de nek was te zien dat alles nog goed zat, alleen was vanwege de Bechterew en het halo niet goed te zien of de breuk goed geneest. De longfoto's waren hetzelfde als vorige week. Rob krijgt wat boterhammetjes en gepureerd voedsel te eten, maar hij heeft niet veel trek en eet iedere keer maar een paar hapjes. Alles smaakt ook 'vies', waarschijnlijk door alle medicijnen die hij heeft gehad/nog steeds krijgt. Hij heeft gelukkig geen koorts. Ik heb nog een gesprekje gehad met dr. Schreurs, de orthopeed, die maar blijft zeggen dat het een heeel, heeel vervelende zaak is wat er allemaal gebeurd is.....Die man is erg betrokken en ik merk ook zijn medeleven. Donderdag 12 november 2009: Rob heeft vandaag zijn brace gekregen. Ik heb schoenen en sokken meegenomen om die brace te kunnen passen. De afdelingsarts is komen vertellen dat de aanmelding bij Blixembosch is bevestigd. Zodra het Radboud het aangeeft komt hij op de zgn actieve lijst. Dat betekent dat zodra hij overgeplaatst wordt, er ook daadwerkelijk plaats voor hem is. Wanneer dat zal zijn, is nog niet te zeggen.... Het toedienen van het extra bloed heeft niet geholpen voor de snelle hartslag. Daar krijgt hij nu medicijnen, betablokkers, voor. De fysiotherapeut had vandaag het staanbed bij zich. Vastgebonden op dat ding is Rob in bijna verticale positie gebracht. Hij vond het niet zo fijn, zijn rechterbeen doet zo'n pijn.... Rob heeft vandaag wat brood en vla gegeten en een bekertje melk gedronken. De warme maaltijd is nu weer normaal eten. Daar heeft hij een paar hapjes van gegeten. Rob heeft het vandaag moeilijk.....hij voelt zich af en toe gefrustreerd over de hele situatie en over zijn rechterbeen dat het niet doet.... Hij baalt van de halo en over het feit dat hij voor zijn gevoel niks kan..... Vrijdag 13 november 2009: De fysiotherapeut had vandaag een apparaat bij zich wat moeilijk te omschrijven is. Het komt erop neer dat Rob zittend op een soort 'lepel' en zich vasthoudend aan een paar handgrepen in een staande positie werd gebracht. Hij had zijn brace en schoenen aan. Ooooh wat viel dat tegen...het doet allemaal zo'n pijn..... En toch moet dat allemaal, hij moet proberen om zijn spieren te gebruiken en hij doet ook vreselijk zijn best.... Hij baalt dat hij geen grotere 'stappen' vooruit kan maken, dus we blijven hem aanmoedigen en zeggen dat kleine stapjes vooruit ook heel goed zijn. Toch wil ik zijn gevoel in deze niet wegpoetsen, want ik snap ook dat hij liever grotere stappen wil maken. Moeilijk allemaal hoor.... Rob is vandaag ook naar de gipskamer gebracht. Hij voelde namelijk van alles prikken en schuren onder het schapevachtje van het halovest. Ze hebben daar het schapevachtje verwijderd en schoongemaakt. Dat was wel nodig, er zat van alles aan vastgekleefd: stukjes korst en geronnen bloed en zo! Nu heeft hij weer een lekker schoon en zacht vachtje onder zijn halovest. Zaterdag 14 november 2009: Omdat Rob al heel lang zei dat hij het zo koud had, heb ik lopen 'piekeren' wat ik daaraan kon doen. Door zijn halovest kan hij namelijk geen gewone shirts of pyama's aan. Hij lag nog steeds in een operatiejasje en die dingen zijn heel open en zonder mouwen. Na wat denkwerk heb ik een pyamajasje zodanig 'omgebouwd' dat hij dat nu aan kan. Hij was blij met de bedekking van zijn armen, schouders en nek! Zo, nu wat extra grote en goedkope pyama's kopen en die bouw ik ook even om! Rob had vannacht erg slecht geslapen en was doodmoe. Hij zei ook dat hij een 'onbestemd' gevoel over zich had. Toen vanochtend de zuurstofsaturatie werd gemeten, bleek dat die aan het zakken was..... Jakkes, dat willen we niet!! De zuurstofondersteuning is dus weer wat omhoog gebracht. Zijn longen zijn nog lang niet wat ze moeten zijn en ik maak me daar best wel een beetje zorgen over.... Hij hoest ook enorm en bij de minste inspanning wordt hij kortademig..... Omdat hij dove plekken op zijn wangen heeft, heeft hij de zaalarts weer gesproken. Het is niet duidelijk waar dit vandaan komt. Misschien omdat zijn gezichtsspieren lange tijd niks hebben hoeven doen en nu weer actief moeten zijn omdat hij weer praat en eet. Vandaag heeft Rob 20 minuten in zijn stoel gezeten. Zondag 15 november 2009: Vandaag was een rustige dag. Rob heeft 10 minuten in zijn stoel gezeten. Hij blijft het vervelend vinden om in de tillift te moeten. De hangmat is niet comfortabel en veroorzaakt pijn, vooral bij de halo en in zijn benen. Maar ook hiervoor geldt: het MOET!!! Vandaag was er weer eens tijd om zijn haren te wassen. Dat is een heel gemier, want de schapevacht mag absoluut niet nat worden. Maar met een hoop kunst- en vliegwerk en heel veel geduld van de verpleegsters, lukt dat toch. Wat zijn ze toch allemaal lief daar....zoveel moeite dat ze doen om het Rob zo comfortabel mogelijk te maken. Een voorbeeldje: Rob is zijn smaak kwijt, waarschijnlijk door alle medicijnen die hij kreeg/krijgt. Eigenlijk vindt hij niks meer lekker, behalve chocomel en dan wel de echte! Die hebben ze eigenlijk niet op de afdeling, maar nu dus wel! Ze bestellen speciaal voor Rob echte chocomel en dat pak is ook alleen maar voor hem!! Super vind ik dat! Dit was alle nieuws weer. Tot de volgende keer. Liefs, Jose.

Ot en Sien in de polder

Nou ja of ze zo heten dat lijkt me sterk maar, ze deden me er wel aan denken toen ik ze afgelopen zaterdag zo bezig zag. Dikke Willem, hun pa die hevig loenste voor op de oude trekker met zijn eeuwige sigarenpeuk in de mond.  Vindt u me een rare als ik zeg dat ik dol ben op ouderwets? De sfeer van weleer vind ik veel prettiger dan al dat moderne gedoe. Heb ook het idee dat kinderen te weinig kind meer kunnen zijn in onze “moderne”  tijd vol veranderingen. Hier in de polder lijkt het of de tijd stil heeft gestaan. Alsof de vooruitgang minder grip heeft op de krimpenerwaard en alles wat er leeft. Het is mede daarom dat ik het verdwijnen van de boeren uit dit gebied zo betreur. Ook al hebben al de voorstanders van de te komen vermoerassing gelijk op alle fronten dan nog meen ik dat we een groot stuk heerlijke ouderwetse cultuur verliezen.  Het zal wel aan mij liggen maar ik ben dol op het platte land. Zelfs als het stormt en de vlokken stront vliegen om je oren, verkies ik het nog boven de benzine dampen van de stad. Zo iemand noemen ze geloof ik een boer.

Ik heb zo het idee dat we allemaal bij het zien van deze plaatjes met enige weemoed terugdenken aan het platte land. Oké er waren ook dingen minder te noemen, in die tijd. Maar of de mensen minder tijd hadden door al deze handelingen met de hand, is nog maar de vraag. Ik meen dat men ondanks dat men het ten diepste drukker had, toch meer tijd had en dat de tijd hen minder had. Natuurlijk zijn bepaalde dingen een vooruitgang. Je moet er toch niet meer aan denken in de winter naar buiten te moeten voor een plasje of in een augurkenblik  te moeten poepen. Neen zoveel is zeker waar, de vooruitgang heeft ook veel goeds meegebracht. Enkel blijf ik me diep van binnen afvragen of het het allemaal waard is. De 150 auto’s die nu de straat ontsieren in plaats van de mooie boeren paard en wagen? De verloedering in plaats van de ouderwetse sociale controle. De burenplicht die gaarne gegeven werd in plaats van de thuishulp. Het samen “Beurzen” op straat(ook al een woord wat de hedendaagse mens niet meer kent) in plaats van het hangen voor de tv of pc.De verzorging van ouders in eigen huis, of de grijze bunkers waar de oudjes nu hun dagen slijten. Een tijd waarin het woordje scheiding enkel betrekking had op je haren als de kapper vroeg waar je “um” wilde hebben en abortus een onbekend begrip was. Een tijd waarin je met het gelezen dagblad letterlijk je gat afveegde op de plee, en je de andere dag in spiegelbeeld nog kon teruglezen op de blanke billen wat er op de voorpagina stond of het fluweelzachte billen strelende wc papier.

Oma bijten en mooie meiden

In de oude kerk was het nog erg stil toen wij 20 minuten voor het begon binnenkwamen. Buiten druilde de herfst langs de enkelglas ramen en er was iets van tocht te voelen in je nek. Weer mijn sjaal vergeten! Langzaam liep de kerk vol en achter ons kwamen twee frisse meiden zitten waarmede het wellicht goed toeven is op een onbewoond eiland. Het viel me op dat veel boeren van die enorme oren hebben en ik vroeg me tijdens het orgelspel af waar zulks door komen zou? Een kind dat zo uit de wereld van marijntje gijsen kon zijn weggelopen stal de show door in een beeldig jurkje langs te ruisen en tegen haar moeder te zeggen:’dus als ik oma niet bijt, krijg ik na de dienst een rol drop?” De zin bleef spoken in mijn grijze massa. Oma bijten? Rollen drop? Ik zal het wel verkeerd verstaan hebben en zakte in mijn pastahouding naast Paula in een gemakkelijke houding. Er kwam een oude vrouw met een donkerblauw hoedje binnen en nam plaats naast het meisje en haar moeder. Lag het aan mij of hoorde ik toen de dienst begonnen was een kleine kreet en zag ik oma opveren, gevolgd door de woorden:”Vals krengetje” en: “geen drop vandaag!” Worden als de kinderen dacht ik nog. Tja….

Er is hoop (toch?)

De “er is hoop bus” stond op het marktplein in Gouda en een bebaarde man deelde traktaten uit. De meeste  mensen kregen er één maar ik niet. Zag er wellicht te ruig uit waarbij je de man in kwestie zag denken: neen dat komt niet meer goed. Liep er voor alle zekerheid nogmaals langs maar ook nu kreeg ik niets. Er was blijkbaar weinig hoop voor mij. Nou ja dan niet! Naast Albert Hein stond de eeuwige tandeloze vrouw die iets met straatkranten doet en grijnsde me wat voor vriendelijk moest doorgaan aan. Ik weet nooit wat ik met hen aanmoet. Ze staan daar maar met die krantjes en geven me een gevoel dat ik mijn rijkdom af moet kopen met wat kleingeld wat ik dan maar doe, tot verbazing van de “er is hoop” man die vanboven zijn baard de donkere wenkbrauwen ophaalde en het zijne ervan dacht. De tandeloze spetterde me een paar woorden van dank toe en ik liep met het natte krantje verder. Nog éénmaal schatte de “er is hoop soldaat” me op waarde, draaide zich op zijn hakken om en begon een opwekkingsliedje te fluiten… Weer geen hoop. Wat moet ik dan doen om die verdraaide hoop in traktaatvorm te krijgen? De tandeloze straatkrant verkoopster een zoen geven misschien?